Koffie voor één, maar niet alleen

Elke donderdag, om tien uur, drink ik koffie in hetzelfde café aan de hoek. Eerst alleen, met een boek. Daarna met de uitbater, die mijn bestelling kent. En sinds een paar maanden ook met een vrouw die altijd vlakbij zit.

We hebben elkaar nooit afgesproken. We zijn er gewoon allebei, op dezelfde tijd, op dezelfde plek. Een routine is een uitnodiging zonder woorden.

Als je je eenzaam voelt, probeer dan één wekelijks ankerpunt te vinden. Een markt, een bibliotheek, een buurthuis, een park. Niet om mensen te leren kennen — gewoon om gezien te worden. Zichtbaarheid is de eerste stap naar verbinding.

Klein begint hier. En klein blijft soms genoeg.